دانلود تحقیق در مورد رادیو و تلویزیون

دانلود پایان نامه

ل نمی شوند. سپس نوبت به پخش ماهواره ای رسید که به دلیل قرار گرفتن ماهواره ایی در جو زمین (فضا) موجبات برخورداری طیف وسیعی از بینندگان از برنامه های تلویزیون استاندارد و کابلی را فراهم آورد. به مرور با پیشرفت فناوری انواع دیگری از پخش از جمله سیستم تلتکست شامل انتقال متن و گرافیک و سیستم وب کستینگ مبتنی بر استفاده از پخش اینترنتی کشف شد. لازم به ذکر است که این دو نوع سیستم پخش خود نیازمند فرکانس های پخش استاندارد و کابلی برای برقراری ارتباط و نهایتاً پخش برنامه می باشند.
گفتاردوم : تحولات تاریخی حمایت حقوقی از آثار تلویزیونی

بررسی پیشینه حقوق مالکیت ادبی و هنری موید این مطلب است که اولین قوانین تدوین شده در این زمینه تنها حمایت از آثار نوشته به خصوص کتاب را در بر می گرفت. اما با گذشت زمان و به تدریج علاوه بر گسترش دایره شمول آثار تحت حمایت ، مقررات حمایتی نیز شکل منسجم و کامل تری به خود گرفت. در همین راستا به واسطه اختراعات فنی صورت گرفته در کشف دوربین فیلم برداری و دستگاه های نمایشگر که پس از طی مسیر طولانی از آزمون و خطا در اواخر قرن نوزدهم به نتیجه رسید، موضوعات جدیدی از ضبط و تثبیت تصویر ، صدا ، صدا و تصویر در قالب آثار عکاسی ، آثار صوتی ، آثار سینمایی مورد حمایت قرار گرفت. حمایت از این آثار در قالب اثر ادبی و هنری در آغاز با مشکلات بسیاری همراه بوده ، زیرا اعتقاد کلی بر آن بود که جنبه فنی این آثار نمود بیشتری داشته و نمی توان آن ها را در قالب آثار ادبی و هنری مورد حمایت قرار داد. پیدایش و اختراع تلویزیون بحث های جدیدی را در حمایت از حقوق ادبی و هنری آثار پخش شده ، از این رسانه تحت عنوان آثار تلویزیونی مطرح کرد. « در این مفهوم گاهی اثر تنها برای پخش از تلویزیون خلق شده ، گاهی اثر برای اجرا در تلویزیون مورد اقتباس قرار گرفته و گاهی اثر موجود بدون هیچ گونه تغییری و به صورت اولیه از تلویزیون پخش می شود.» پر واضح است که هر کدام از این سه فرض وضعیت حقوقی خاصی برای اثر تلویزیونی از حیث مولفین ، انواع حقوق و مدت حمایت ایجاد خواهد کرد.
بی شک آثار سینمایی در بین آثار ادبی و هنری بیشترین شباهت را به آثار تلویزیونی از حیث تهیه و تولید دارا بوده ، به همین منظور در این تحقیق بی نیاز از بررسی این آثار نخواهیم بود. پس از اختراع و رونق صنعت سینما در اروپا تلاش های بسیاری در جهت حمایت از آثار سینمایی به مثابه دیگر آثار حقوق مولف صورت گرفت. اما نسبت به آثار تلویزیونی قوانین مالکیت فکری کشورها رویه واحدی اتخاذ ننموده اند ، تا جایی که برخی از کشورها این آثار را به موجب حق مولف از حیث پدیدآورندگان و برخی دیگر از کشورها این گونه آثار را به موجب حقوق مرتبط از حیث سازمان پخش کننده ، مورد حمایت قرار داده اند. در ادامه به بررسی پیشینه و چگونگی حمایت ادبی و هنری از آثار صوتی و تصویری خاصه آثار تلویزیونی خواهیم پرداخت.
بند اول ) در قوانین موضوعه
الف) انگلستان- نخستین برنامه تلویزیونی به وسیله سیستم تلویزیون الکترومکانیکی در سپتامبر 1929 میلادی در فرستنده رادیویی BBC ساخته شد و در ادامه این پیشرفت ؛ شبکه های تلویزیونی در لندن به فاصله سال های بین 1936 تا 1939 میلادی به طور متوسط 4 ساعت برنامه پخش می کردند. این امر باعث افزایش استفاده از تلویزیون در منازل و همچنین رستوران ها ، قهوه خانه ها و مکان های عمومی شد ، اما وقوع جنگ جهانی دوم در قاره اروپا موجب وقفه در پخش تلویزیونی گردید ولیکن آغاز مجدد پخش تلویزیونی پس از پایان جنگ جهانی و در سال 1946 میلادی اتفاق افتاد.
قبل از آغاز به کار تلویزیون و تا قبل از 1911 میلادی موضوع حمایت اثر سمعی و بصری خاصه فیلم در هیچ کدام از متون حقوقی انگلستان مورد اشاره قرار نگرفت. اما چون عکس به موجب قانون حمایت هنرهای زیبا 1862 میلادی مورد حمایت قرار گرفته بود و در ساخت فیلم نیز از ابزار مکانیکی استفاده می شد ، این گونه استدلال شد که می توان فیلم را به عنوان مجموعه ای از عکس های متحرک مورد حمایت غیر مستقیم همین قانون قرار داد. همچنین حمایت فیلم به عنوان اثر نمایشی براساس قوانین کپی رایت 1833 و 1842 میلادی ابهام داشت. در نهایت آثار سینمایی و فعالیت های وابسته به آن صراحتاً در قانون 1911 میلادی به منظور پیروی از کنوانسیون برن ، مورد حمایت قرار گرفتند. در این قانون ترکیبی از هر دو شکل حمایت وجود داشت ، بدین معنا که اگر فیلمی درخور شرایط ابتکار اثر نمایشی نبود ، هنوز می توانست به عنوان مجموعه ای از عکس ها حمایت شود ، در عمل نیز حمایت فیلم براساس مجموعه ی عکس آسانتر بود. بنابراین آثاری مثل فیلم خبری یا نمایش های تلویزیونی به عنوان مجموعه ای از عکس ها حمایت شده ، آن هم در صورتی که قبل از پخش تثبیت شده باشند. نکته دیگر آنکه در بررسی فیلم به عنوان مجموعه عکس شخصی که نگاتیو ها را پردازش کند ، مولف محسوب خواهد شود. قانون کپی رایت 1956 میلادی دیدگاه های جدیدی در ارتباط با آثار سمعی و بصری مطرح و به میزان قابل توجهی از قوانین قبلی عدول کرد. چون حمایت از آثار سینمایی را نیازمند اصالت ندانسته و از نگاه این قانون مولف فیلم کسی است که توافقات لازم برای ساخت فیلم را بر عهده گرفته باشد که منظور همان تهیه کننده است. در قانون کپی رایت 1988 میلادی مولف فیلم همچنان تهیه کننده فیلم بوده و کارگردان و دیگر سازندگان فیلم اعم از نمایشنامه نویس ، آهنگساز ، طراح صحنه محروم از حق چاپ بوده و اثر سمعی و بصری هنوز آَشکارا به عنوان مجموعه عکس حمایت می شود. پرونده «نوروزین» نتایج بسیار مهمی در ارتباط با حمایت مستقیم آثار سمعی و بصری پس از 1988 میلادی داشت : اولاً حق چاپ آثار سمعی و بصری متعلق به کارگردان بوده و دیگر مولفان به عنوان مولف مشترک محسوب می شوند ، مشروط به آنکه اثر را براساس قرارداد خدمت انجام نداده باشند ، اگر چه در عمل همه حقوق به تهیه کننده تعلق می گیرد. ثانیاً مولفان دارای حقوق معنوی در آثار نمایشی خود شدند. ثالثاً حق چاپ در اثر کنونی با ضمانت قراردادی تهیه کنندگان از حمایت بالاتری در برابر اقتباس برخوردار شد. دیگر مزیت اثر نمایشی مدت حمایت آن است که 50 سال پس از مرگ مولف را در بر می گیرد ، نسبت به فیلم که دارای مدت محدود تری بوده و 50 سال پس از ساخت یا انتشار اثر را شامل می شود.
ب) فرانسه- اگرچه در 1931 میلادی نخستین برنامه تلویزیونی در فرانسه پخش شد ، اما نخستین شبکه تلویزیون فرانسه در 1935 میلادی رسماً آغاز به کار کرد و تلویزیون به مرور جایگاه مهمی در خانه های مردم یافت. فرانسه نیز مانند انگلستان با درگیری در جنگ جهانی دوم پخش را متوقف نمود. نخستین گزارش قصد حمایت از اثر سمعی و بصری در فرانسه به سال 1904 میلادی بر می گردد. از آن تاریخ رویه قضایی و دکترین در این زمینه به سرعت افزایش یافت. قانون مالکیت فکری فرانسه در آغاز مشتمل بر دو قانون 1791 میلادی مبتنی بر حق اجرای آثار نمایشی و قانون 1793 میلادی مبتنی بر حق مولف نویسندگان ، نقاشان و طراحان استوار بود ، البته بعدها رویه قضایی لیستی از دیگر آثار قابل حمایت تفسیر نمود ، علی الخصوص به دنبال ایجاد برخی تردیدها دادگاه عالی فرانسه عکس ها را در مقام مقایسه با حکاکی ها و طراحی حمایت کرد. در بسیاری از اولین پرونده ها دادگاه های فرانسه از بررسی آثار سینمایی در قالب عکس های متحرک و یا یکی از موضوعات قابل حمایت حق مولف سر باز زده و آن را تنها یک اختراع ماشینی و فنی دانستند.
اولین حمایت فیلم براساس مجموعه عکس های متحرک در پرونده « دویان » در 1905 میلادی پذیرفته شد. در این پرونده جراحی به نام دکتر دویان تصمیم گرفت تا از عمل های جراحی اش با هدف تدریس به دانشجویان به دلیل دارا بودن بار علمی فیلم تهیه کند. برای این کار او از دو متصدی دوربین جهت فیلم برداری استفاده کرد. اما یکی از متصدیان به نام «پارنالند» با تکثیر نگاتیو های فیلم اقدام به تکثیر و فروش آن ها کرده و بعدها آن را در یک جشنواره نیز در معرض نمایش عموم قرار داد. در پی شکایت دکتر دویان دادگاه برای اولین بار فیلم را شامل مجموعه ی از عکس ها دانسته و حق مولف دکتر دویان را به واسطه وجود جزئیات دقیق آموزش هایش در فیلم محرز دانسته و همچنین به موجب قانون سال 1793 میلادی تنها او را مجاز به تکثیر فیلم دانست. بدین ترتیب تجاوز به فیلم پذیرفته شده و حکم به بازپس گیری فیلم ها و پرداخت خسارت به دکتر دویان صادر شد.
در ابتدا مساله مالکیت فیلم در فرانسه ایجاد مشکل نمی کرد ، شاید به این دلیل که در آغاز تهیه کننده خودش می نوشت و اجرا می کرد و مالک مستقیم فیلم بود ، هرچند فیلم برداری با شخص دیگری بود. از طرف دیگر مدت حمایت فیلم نیز برای50 سال پس از مرگ پدیدآورنده بسیار طولانی و قابل ملاحظه بود. بنابراین موضوع حمایت آثار سمعی و بصری به موجب قوانین مالکیت فکری 1791 و 1793 میلادی تلویحاً مورد اشاره قرار گرفته بود ، اما دسته بندی آن ها تحت عنوان آثار نمایشی و غیرنمایشی(به عنوان مجموعه عکس) همانند کنوانسیون برن نبوده ، در حالی که به موجب اصلاحیه کنوانسیون برن در سال 1948 میلادی در نشست بروکسل فیلم های مستند و خبری از حمایت ادبی و هنری استثناء شده بودند ، از آثار تلویزیونی مانند فیلم های مستند و خبری و نمایش های زنده تلویزیونی حمایت به عمل آمد. آنچه ایجاد مشکل می کرد ، تعیین پدیدآورنده بود ، اگر چه پیش از جنگ جهانی دوم حق مولف به تهیه کننده تعلق داشت ، اما این عقیده تنها در صورتی مورد پذیرش بود که از طریق تنظیم قرارداد کار با کارگردان و دیگر عوامل حق مولف به تهیه کننده اعطاء می شد. حتی در پرونده «ماسکارد » که دادگاه استیناف حکم کرد ، تهیه کننده مولف اثر بوده و شخص حقوقی نیز می تواند مولف اثر باشد. اما دادگاه عالی این مفهوم را رد کرده و آثار سمعی و بصری را به عنوان اثر جمعی نپذیرفت و کارگردان فیلم ، مولف نمایشنامه ، مولف دیالوگ و آهنگساز فیلم را به عنوان مولفان مشترک فیلم مورد ملاحظه قرار داد. قانون مالکیت ادبی و هنری 1957 میلادی شامل راه حلی صریح در باب آثار سمعی و بصری بوده و آن را در دسته بندی های حقوق مولف جای داده و مولفان مشترک اثر سمعی و بصری را شامل : مولف نمایشنامه ، مولف دیالوگ ، آهنگساز موسیقی با کلام یا بدون کلام ، کارگردان ، مولف اقتباس ( با این توضیح که وقتی اثر سمعی و بصری از اثر پیشین اقتباس شود ، به آن به عنوان اثر جدید نگاه می شود. ) در نظر گرفت. البته افزودن مولف اقتباس به لیست مولفان مشترک نیز از ویژگی های خاص حقوق مالکیت فکری فرانسه حساب می آید. در قانون مذکور در رابطه با حق معنوی اثر سمعی و بصری نیز صحبت شده و اعمال آن را منوط به رعایت قیود و شرایطی دانسته من جمله آنکه ؛ این حق را تنها یک بار و پس از تکمیل اثر قابل اعمال دانسته و بیان نموده که پس از تکمیل فیلم هر یک از مولفان مشترک اثر سمعی و بصری می تواند ، نقض حق معنوی اثر را مورد پیگیری قرار دهد. در قانون مارالذکر انتقال مطلق حقوق مادی ممنوع بوده ، همچنین انتقال یک حق مادی به معنای انتقال سایر حقوق مادی نبوده و استفاده مادی از اثر منوط به اجازه خاص در همان زمینه می باشد.
در قانون 1985 میلادی توسعه تکنولوژی همچون پخش تلویزیونی کابلی و ماهواره ای و کپی خصوصی مورد توجه قرار گرفت و آثار سینمایی ؛ به عنوان آثاری متشکل از سکانس های تصویری متحرک همراه با صدا یا بدون صدا به صورتی کاملا مجزا از سایر آثار سمعی و بصری تعریف شده است و فرض انتقال حقوق به تهیه کننده برای حق انحصاری بهره برداری ، به شرط پرداخت دستمزد منصفانه و پرداخت مالیات از طرف تهیه کننده پذیرفته شده است. همچنین اولین قراردادهای حمایت از فیلم تدوین شد. به دارندگان حقوق مرتبط اعم از اجراکنندگان ، تولیدکنندگان فنوگرام و ویدئوگرام ، سازمان های پخش حقوق مادی و به اجراکنندگان علاوه بر حقوق مادی حقوق معنوی نیز تعلق گرفت. بنابراین می توان گفت : قانون جامع مالکیت فکری فرانسه مصوب1992 میلادی با تفکیک حقوق مولف و حقوق مرتبط در دو حوزه از آثار تلویزیونی حمایت کرده است. در حوزه حقوق مولف آثار تلویزیونی را به عنوان اثر سمعی و بصری و به شرط داشتن اصالت مورد حمایت قرار گرفته و در حوزه حقوق مرتبط آثار تلویزیونی را در قالب اجرا ، اثر صوتی و اثر تصویری بدون در نظر گرفتن اصالت مورد حمایت قرار می دهد.

مطلب مرتبط :   تحقیق رایگان درباره مشارکت اجتماعی

ج) ایران- در زمینه پیشینه حمایت از حق مولف در ایران می توان نمونه های بسیاری در ادبیات و خصوصاً شعر فارسی یافت که استفاده بدون اجازه از اثر یا استفاده بدون ذکر نام پدید آورنده اثر را مورد نکوهش و تقبیح قرار داده اند. علی رغم این غنای فرهنگی ، قانونگذاری در این بخش از حقوق به کندی پیش رفته و همگام با توجهات جهانی به حق مولف نبوده است. با تدوین مواد 245 ، 246 ، 247 ، 248 از قانون جزا مصوب 1310 ( مبحث دسیسه و تقلب در کسب و تجارت ) که خود ترجمه مواد 425 الی429 قانون جزای فرانسه بود ، اولین گام نه در جهت شناسایی حق مولف بلکه در موضع دفع تجاوز از این حق صورت گرفت. تا جایی که برای چاپ اثر مولف یا مصنف بدون اجازه ؛ استفاده از آثار مولف و مصنف بدون ذکر مآخذ ؛ فروش یا وارد کردن اثر و چاپ اثر با نامی غیر از نام صاحب اثر پرداخت غرامت در نظر گرفته شد. دومین گام موثر در حمایت از حق مولف را می توان امضای عهد نامه های دو جانبه بین دولت ایران و دولت های آلمان ، ایتالیا ، اسپانیا در زمان حکومت رضاشاه مبتنی بر حمایت از حق مولف نسبت به اتباع کشور متعاهد دانست.

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

مطلب مرتبط :   منابع تحقیق با موضوع رضایت آگاهانه

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

همه این تلاش ها مقدمه ای شد ، در جهت تدوین اولین قانون جامع در زمینه حق مولف که تحت عنوان « قانون حمایت حقوق مولفان ، مصنفان و هنرمندان » و به تبعیت از نظام حقوقی فرانسه در سال 1348 شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید و به موجب آن مواد 245 الی 248 قانون جزا نیز نسخ شد. هر چند آئین نامه اجرایی این قانون در سال 1350 به تصویب رسید. در ادامه و در راستای تکمیل قانون مارالذکر و به جهت حمایت از آثار صوتی ، علی الخصوص ترجمه قانون دیگری با عنوان « قانون ترجمه و تکثیر کتب و نشریات و آثار صوتی» در سال 1352 شمسی به تصویب رسید.
در رابطه با حمایت از آثار تلویزیونی در مقررات مالکیت فکری ایران ، ذکر پیشینه ایی کوتاه از فعالیت تلویزیون در ایران خالی از فایده نمی باشد. بر این اساس نخستین فرستنده تلویزیونی در ایران به صورت کاملاً خصوصی با مجوز مجلس شورای ملی ، تحت نظارت وزارت پست و تلگراف در 11 مهر1337 در تهران با پخش پنج ساعت برنامه به صورت زنده آغاز به کار کرد. بعد از آن دولت وقت ، با انعقاد قرارداد با فرانسوی ها اقدام به راه اندازی تلویزیون دولتی با دو شبکه در سال 1345 نمود. متعاقب آن به موجب قانون 1349 سازمان رادیو و تلویزیون ملی ایران با شخصیت حقوقی و استقلال مالی و زیر نظر وزارت اطلاعات تاسیس شد. نهایتاً در سال1350 سازمان رادیو و تلویزیون به صورت مجزا تاسیس شد که به صورت سهامی اداره شده و مدیر عامل آن نیز با فرمان شاه منصوب می شد. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی بحث سازمان رادیو و تلویزیون یکی از مهم ترین مباحث مجلس خبرگان قانون اساسی بود تا جایی که در مقدمه قانون اساسی آمده « وسایل ارتباط جمعی (رادیو و تلویزیون) بایستی در جهت روند تکامل قانون اساسی و در خدمت اشاعه فرهنگ اسلامی قرار گیرند و در پس زمینه از برخورد سالم اندیشه های متفاوت بهره جویند و از اشاعه و ترویج خصلت های تخریبی و ضد اسلامی پرهیز کنند.» و نحوه اداره سازمان نیز به موجب اصل 175 قانون اساسی بدین شرح تعیین شد: «…این رسانه زیر نظر مشترک قوای سه گانه قضایی ، مقننه و مجریه اداره خواهد شد که ترتیب آن را قانون معین می کند.» اما در بازنگری قانون اساسی در سال 1368 اصل175

دیدگاهتان را بنویسید