پایان نامه رشته مدیریت درباره : رضایت گردشگران

دانلود پایان نامه

تأیید آن بستگی دارد. در این الگو اگر عملکرد متناظر با سطح انتظارات باشد, تجربه ی مصرف کننده, تأیید کننده انتظارات است. اما اگر عملکرد کمتر از سطح انتظارات باشد, مصرف کننده عدم تأیید منفی انتظارات را تجربه می کند. سرانجام در صورتی که عملکرد بالاتر از سطح انتظارات باشد, مصرف کننده عدم تأیید مثبت انتظارات را تجربه خواهد کرد.
در گذشته تصور بر آن بود که رضایت حاصل انتظارات و عدم تأیید آن است, یعنی جهت مثبت و منفی آن مورد نظر بوده است. تحقیقات انجام شده اخیر نشان داده است که عدم تأیید می تواند تابعی منفی از انتظارات, و تابعی مثبت از عملکرد استنباط شده باشد و عملکرد استنباط شده به طور مثبت متأثر از انتظار است. از جهت دیگر سطح انتظارات در بین مصرف کنندگان مختلف, متفاوت است. زیرا انتظارات می توانند ماهیت هنجاری داشته باشد, یعنی هر مصرف کننده انتظارات خاصی از یک محصول دارد. (رنجبریان, 1386؛ 68)

جدول(2-3 )خلاصه ای از مطالعات پیرامون رضایت گردشگر, متغیرها و ساختارهای مورد استفاده
نویسنده نمونه متغیر یا ساختار مورد استفاده
بین و سنچز 2001 بررس رفتار گردشگر بعد از سفر با بهره گرفتن از مدل معادلات ساختاری کیفیت, بازگشت, پیشنهاد, رضایت, تصویر مقصد
پیرس 2005 رضایت گردشگران اسکی با بهره گرفتن از تحلیل عاملی ویژگی های مقصد و رضایت گردشگران اسکی
کورت و همکاران 2008 رضایت گردشگران در مناطق اسکی با بهره گرفتن از مدل معادلات ساختاری رضایت کلی, در ارتباط با ساختارهای فرعی مرتبط با اسکی

وانگ و همکاران 2009 ارزیابی نتایج رضایت گردشگر با بهره گرفتن از مدل معادلات ساختاری رضایت در ارتباط با انتظارات, تصویر مقصد, ارزش درک شده
الگر 2010 مدل رضایت-عدم رضایت, مدل سازی رضایت کلی متغیرهای جمعیت شناختی, رضایت و عدم رضایت, ویژگی مقصد
کونو و لاکانن 2010 معیارهای انتخاب مقصد اسکی و عوامل اثرگذار بر رفتار با بهره گرفتن از تحلیل عامل ها ویژگی های مقصد و رضایت گردشگران اسکی
(وثوقی و همکاران, 1390؛10)

2-8 گردشگری (توریسم)
توریسم: به مجموعه فعالیت ها و اقداماتی گفته می شود که به شکلی مرتبط با فرد گردشگر صورت می گیرد، به همراه کلیه فعالیت هایی که گردشگران در هنگام مسافرت به مکانی خارج ازمحل سکونت شان انجام می دهند. بنابراین ویژگی اصلی توریسم این است که در درجه اول به سفری اطلاق می شود که دور از خانه یا محل کار است و دوم اقامت کوتاه مدتی است که گاهی ممکن است بدون توقف شبانه باشد(شهیدی و همکاران، 1388؛101).
گردشگری یکی از بخش هایی است که به دلیل تأثیر ات مثبت اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی امروزه مورد توجه جدی کشورهای مختلف قرار گرفته است. صنعت گردشگری به لحاظ درآمدزایی و تأثیر در رشد اقتصادی کشورها در حال تبدیل شدن به صنعت اول در جهان است طوری که بسیاری از کشورها با ایجاد زمینه ها و زیر ساخت های مناسب در صدد بهره برداری از مزایای این صنعت هستند. برای اغلب این کشورها گردشگری منبع مهمی برای فعالیت های تجاری، کسب درآمد، اشتغال زایی و مبادلات خارجی محسوب می شود. بسیاری از این کشورها سالانه درآمد سرشاری از این صنعت به دست می آورند برای مثال در طی دو دهه گذشته استرالیا از این بخش 50 بیلیون دلار درآمد به دست آورده است. صنعتی که به دلیل آلودگی و پیامدهای منفی کم تر ی که به همراه دارد صنعت پاک نامیده می شود. به تبع از کشورهای موفق در صنعت گردشگری, دیگر کشورها نیز انگیزه ی توسعه این بخش را مورد توجه قرار داده اند تا از مزیت های آن بی نصیب نباشند ولی دست یابی به مزیت نسبی در این بخش نیازمند ایجاد زیرساخت های مناسب، تأمین نیازمندی های توریست ها و ایجاد تسهیلات مطلوب گردشگری است. با توجه به تعدد نیازهای گردشگری به عنوان عوامل جذب و توسعه گردشگری، توسعه این بخش مستلزم شناخت این نیازمندی ها و تأمین آن از سوی مقصد است. طوری که بر اساس این نیازها و خواسته های توریست ها ، مناطق مختلف گردشگری با ویژگی منحصر به فرد شکل گرفته اند و نوع شناسی های مختلفی از گردشگری ارائه شده است.
کشورهای مقصد برای موفقیت در جذب گردشگران بایستی با توجه به ویژگی های فرهنگی و جغرافیایی خود نسبت به فراهم آوردن زیرساخت ها ی لازم و تبدیل شدن به مقصد گردشگران در حوزه خاص خود اقدام نمایند. این کار نیازمند رویکردی نظام گرا نسبت به بخش گردشگری است تا از طریق ایجاد و تأمین تسهیلات مورد نیاز زمینه توسعه گردشگری را فراهم نمایند .از آنجا که وجود تسهیلات مورد نیاز اولین گام در جذب و نگهداری گردشگران در معنی تقاضای مجدد آن ها است از این رو شناخت وضعیت منطقه از حیث وجود سطحی از این عوامل، زمینه را برای آشنایی با وضعیت گردشگری منطقه و آسیب شناسی و توسعه ی آن فراهم می آورد, تا با تأمین انتظارات و نیازهای گردشگران، رضایت و وفاداری آن ها را نسبت به مقصد ایجاد نمایند. انتظارات گردشگران از منطقه بر اساس تجربه سفرهای قبلی، تبلیغات و تشویق دیگران شکل می گیرد. کیفیت خدمات، کیفیت تسهیلات و ارزش های دریافت شده و ادراک شده تأثیر مستقیمی بر کیفیت سفر، تجربه ی گردشگری و سطح تقاضای آن ها در آینده دارد. به عبارتی دیگر امکان بازگشت و تقاضای مجدد گردشگران بستگی به میزان رضایت آن ها از مقصد دارد و تأمین رضایت آن ها به نوبه خود وفاداری آن ها را به مقصد افزایش خواهدداد. اثر این کنش و واکنش ها چرخه تکاملی و سیکل فزاینده ای ایجاد خواهد شد که نتیجه ی آن, بهره مندی مقصد از منابع حاصل از آن در حوزه های مختلف اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی خواهد بود. (ابراهیم پور و همکاران, 1390؛ 71-70)
2-8-1 توریسم در ایران:

 
 
سرزمین ایران با آثار تاریخی، هنر و میراث گران سنگ فرهنگی خویش بطور قطع برای جهانگردان عهد قدیم، یکی از بهترین مقصدهای توریستی, محسوب می شده است. این مهم را می توان از آثار هردودت (Herodotus), اراتوستین (Eratosthenes) و دیگران در قبل از اسلام و سیاحان مسلمان، عرب و اروپایی بعد از اسلام، به خوبی فهمید. با این وجود ایران از روند شتابانی که در دهه های اخیر در صنعت توریسم در جهان اتفاق افتاده دور مانده و علیرغم اینکه جزو یکی از 10 کشور اول جهان به لحاظ اکوتوریسم و دارا بودن مواریث فرهنگی غنی تلقی می گردد، لیکن از نظر جذب توریسم در ردیف شصتم جهان قرار دارد؛ این مهم ضرورت بازنگری اساسی در برنامه ها و سیاستگذاری ها و عطف توجه جدی مسئولین به این صنعت را بیش از پیش می طلبد.
جامعه فئودالیته و محدودیت کارکردهای توریستی در ایران:
جامعه ایرانی از گذشته های دور تا قبل از جنگ جهانی اول و مشخصاً تا چند دهه ی اخیر ، عمدتاً جامعه ای فئودالی و روستایی بوده است .بطوری که بیش از 72 درصد جمعیت کشور روستا نشین، و بیش از 80 درصد تولید داخلی (G.N.P), تا سال 1299 در بخش کشاورزی تولید می شده است. در چنین جامعه ای و اصولاً در جوامع ما قبل بازرگانی (Premercantile), زمینه مبادلات پولی چندان فراهم نبود و عمدتاً مبادلات کالایی رونق بیشتری داشت .از جائیکه اصولاً جهانگردی بعنوان بخشی از فعالیت گروه های انسانی در اوقات فراغت به شمار می آید که در حقیقت از این طریق، گردشگران قدرت خرید خود را به دلخواه از مبدأ به مقصد برده و در آنجا هزینه می نمایند, در جامعه فئودالیته و ما قبل بازرگانی زمینه چنین جابجایی سرمایه و قدرت خرید عملاً فراهم نمی باشد. لذا در جامعه ایرانی در آن دوره، گردشگری رونق چندانی نیافت.
شکل گیری جامعه شبه سرمایه داری و زمینه های جدید گردشگری در ایران:
روند تغییرات در شیوه تولید سرمایه داری؛ یکپارچگی روزافزون بازار داخلی، وجود نیروی کار آزاد برای تولید، گسترش ارتباطات و راه های میان شهری و روستایی، تغییر الگوی مصرف جامعه، ایجاد و گسترش صنایع و غیره لازم بود که زمینه شکل گیری تشکیلات منسجم گردشگری و جلب شدن توجه دولتمردان به این مهم را فراهم نمود.
برای اولین بار در سال 1314 اداره ای در وزارت کشور به نام ” اداره ی امور جهانگردی” تأسیس شد. به دنبال آن در سال 1320, این تشکیلات جای خود را به ” شورای عالی جهانگردی” داد، تا اینکه در سال 1333 اهمیت جلب توریست خارجی با توجه به جنبه های اقتصادی آن و به منظور تحکیم مبانی حسن تفاهم میان افراد کشورهای دیگر با ایرانیان، مورد توجه دولت قرار گرفت و اداره امور جهانگردی با کارکردهای فراتر از دور اول تحکیم یافت .در سال 1340, شورای عالی جهانگردی به تعیین خط مشی و برنامه های اجرایی پرداخت و بدنبال آن تأسیسات جهانگردی در ایران توسعه یافت.
شهر نشینی سریع و رشد شتابان گردشگری در ایران:
با رشد سریع شهر نشینی و در پی آن کارکردهای اقتصادی و فعالیت های اشتغال زا در کشور، سرمایه گذاری خصوصی در صنایع و خدمات کشور تشویق و ترغیب و در صنایعی که بخش خصوصی تمایلی به سرمایه گذاری نشان نمی داد، دولت رأساً اقدام به سرمایه گذاری نمود. این امر باعث شد که زیر ساخت های اقتصادی، تأمین نیرو و سوخت، ارتباطات و مخابر ات، حمل و نقل هوایی، زمینی و بنادر گسترش چشمگیری یابد . مجموعه این تحولات و کارکردها که در برنامه های عمرانی کشور اتفاق افتاد، تحولات شگرفی در صنعت توریسم کشور را در پی داشت .چنانکه با گسترش فعالیت های عمرانی و ایجاد زمینه اشتغال در شهرها، روند مهاجرت روستا – شهر را به شدت تشدید نمود، و این مهم شهر نشینی سریع را در ایران شکل داد, که این خود باعث جابجایی سرمایه و نیروی کار بطور توأمان در کشور گردید و اشخاص مقاصد جدیدی را در کشور پی جویی نمودند. افزایش سریع قیمت نفت در دهه 1350, در ایرا ن، بر شدت این تحولات افزود و جابجایی هر چه بیشتر نیروی کار و سرمایه را در اقصی نقاط کشور در پی داشت . گردشگری برای اولین بار در برنامه عمرانی پنج ساله چهارم کشور (1346-1351) به عنوان یک بخش مستقل در نظر گرفته شد . بدنبال آن قرارداد مطالعات “طرح جامع توسعه جهانگردی در ایران” بین سازمان برنامه و بودجه ایران و شرکت خارجی “توریست کنسولت” منعقد گردید و سپس طرح تفصیلی گردشگری نیز توسط همین شرکت تهیه شد . بجز این طرح جامع، چندین طرح گردشگری دیگر نیز بصورت ناحیه ای در ایران تا قبل از انقلاب اسلامی سال 1357 مطالعه گردید که از آن جمله اند :
طرح جامع جهانگردی کرانه های دریای خزر
طرح ایجاد مراکز جهانگردی در کلاردشت و دشت نظیر


برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  77u.ir  مراجعه نمایید
رشته مدیریت همه موضوعات و گرایش ها : صنعتی ، دولتی ، MBA ، مالی ، بازاریابی (تبلیغات – برند – مصرف کننده -مشتری ،نظام کیفیت فراگیر ، بازرگانی بین الملل ، صادرات و واردات ، اجرایی ، کارآفرینی ، بیمه ، تحول ، فناوری اطلاعات ، مدیریت دانش ،استراتژیک ، سیستم های اطلاعاتی ، مدیریت منابع انسانی و افزایش بهره وری کارکنان سازمان

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

طرح ایجاد مراکز جهانگردی در کرند
طرح جامع آبهای معدنی سرعین و لاریجان
طرح جامع جهانگردی جزایر کیش و مینو
طرح جامع جهانگردی سد لیتان
علاوه بر این ها مطالعات دیگری نیز از طرف دفتر مطالعات سازمان جلب سیاحان به عمل آمد، که مهمترین آنها عبارتند از؛ تشخیص و تعیین نیازمندی شهرهای مختلف نسبت به ایجاد تأسیساتی همچون؛ هتل، متل، زائر سرا، پلاژهای نمونه، اقامتگاه جوانان، میهمانسراها، اردوگاه جهانگردی و چایخانه در مسیر راه ها که اکثریت آنها در حد مطالعات مقدماتی باقی ماندند. عمدتاً موضوعاتی که مورد توجه جهانگردان در ایران در این دوره واقع می شد، در برگیرنده کارکردهایی همچون؛ سفرهای شغلی و کنفرانس ها، تورهای جامع جهانگردی، سفرهای جوانان، هیپی ها و جهانگردان ترانزیتی، توقف میان راهی، بطوری که بازرگانان و صاحبان مشاغل خارجی از فرصت اقامت در تهران برای تماشای اصفهان و تخت جمشید و شیراز نیز استفاده می کردند. اهداف بیشتر جهانگردان از سفر به ایران در این دوره گشت و گذرهای فرهنگی بوده است. جوانان هیپی هایی که از کشورهای انگلستان، فرانسه، آلمان و امریکا به ایران می آمدند، در اقامتگاه های ارزان قیمت سکونت کرده و مبالغ بسیار پائینی را در کشور خرج می کردند و سپس از طریق دریای خزر و مشهد، راه افغانستان و پاکستان را در پیش می گرفتند. در این دوره نهایتاً تا سال 1356 تعداد جهانگرد جذب شده به کشور، به اوج خود رسید؛ چنانکه در این سال قریب به 700 هزار توریست از ایران بازدید و در سال 1357 حدود 235 میلیون دلار ارز از صنعت گردشگری نصیب کشور گردید.
وقوع جنگ تحمیلی و رکود صنعت توریسم در کشور:
پس از پیروزی ا نقلاب اسلامی با شروع جنگ تحمیلی عراق علیه ایران در سال 1359 و قرار گرفتن دهها شهر و هزاران روستا در غرب کشور(عمدتاً در استان های خوزستان، ایلام، لرستان، کرمانشاه، آذربایجان غربی و غیره)، در زمره مناطق جنگی از یک سو و بمباران بسیاری دیگر از شهرها و استانهای کشور توسط هواپیماها و موشک های دوربرد عراقی ها از سوی دیگر، امنیت توریست به شدت در کشور کاهش یافت. چنانکه این امر باعث شد که تعداد توریست های خارجی از بیش از 678 هزار نفر در سال 1356 به حدود 147 هزار نفر در سال 1358کاهش یابد.
یکی دیگر از دلایل کاهش رونق توریسم در ایران در این دوره، از بین رفتن بسیاری از تجهیزات و خدمات و زیر ساخت های مورد استفاده در صنعت توریسم، و یا واگذار نمودن بسیاری از آنها به دیگر نهادها و سازمان های غیر مرتبط با صنعت توریسم در کشور بود. چنان که طبق مصوبه شورای انقلاب در سال 1358 چهار شرکت فعال در امر توریسم که قبل از انقلاب شکل گرفته بود (شرکت سهامی گشت های ایران، شرکت سهامی مرکزخانه های ایران، شرکت سهامی سازمان مراکز جهانگردی برای ورزشهای زمستانی، شرکت سهامی تأسیسات جهانگردی) در یکدیگر ادغام گردید و تحت عنوان “سازمان مراکز ایرانگردی و جهانگردی” شروع به فعالیت نمود. همچنین در سال 1358 با تصویب شورای انقلاب اداره 144 واحد پذیرایی موجود در کشور و 12 هتل وابسته به بنیاد علوی به سازمان مراکز ایرانگردی و جهانگردی سپرده شد؛ ولی در سال 1361 اداره هتل های یاد شده از این سازمان سلب و به بنیاد مستضعفان برگشت داده شد, همچنین در سال 1359 از مجموع واحدهای پذیرایی واگذار شده به سازمان مراکز ایرانگردی و جهانگردی 120 واحد آن که در جریان انقلاب سو خته یا ویران شده بود، تعطیل بود. در طول جنگ عراق علیه ایران تا پایان جنگ در سال 1367 این محدودیت ها در صنعت توریسم ایران کماکان مشهود بود.
برنامه های توسعه کشور و رونق مجدد کارکردهای توریستی در ایران:
الف – برنامه اول توسعه اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و کارکردهای توریستی آن (1372- 1368)
اولین برنامه پنج ساله توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کشور عمدتاً با نگرش بازسازی خرابی های جنگ در سال 1368 تدوین شد. در عین حال در این برنامه برای اولین بار پس از انقلاب اسلامی، بصورت مستقل برای صنعت توریسم سیاستگذاری و برنامه های ویژه ای مدون گردید. استراتژی های بخش صنعت توریسم در این برنامه عبارت بودند از :
اولویت دادن به اصل خود کفایی در صنعت جهانگردی از طریق تشویق، ترغیب و ایجاد تسهیلات لازم برای بخش خصوصی جهت سرمایه گذاری در این زمینه.
گسترش مبادلات و همکاری های بین المللی و تقویت همبستگی میان مسلمانان جهان به منظور زمینه سازی جهت صدور انقلاب و توسعه تفاهمات بین المللی و انتقال نکات مثبت و سازنده سایر فرهنگ ها به داخل کشور.
استفاده از هنرهای سنتی و مصنوعات داخلی در ساخت تأسیسات و واحدهای اقامتی به منظور جلوگیری از ورود مظاهر فرهنگ غیر ایرانی.
در پایان برنامه اول توسعه 1372 تقریباً تمامی اهداف برنامه در بخش گردشگری متحقق گردید، و این نسبت در برخی موارد بیش از برنامه بود. لیکن مواردی نیز کمتر از اهداف برنامه اتفاق افتاد.
ب – برنامه دوم توسعه اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و کارکردهای توریستی آن (1377-1373)
در برنامه دوم توسعه کشور نیز همچون برنامه اول خط مشی های اساسی، استراتژی ها و اهداف کمی و کیفی صنعت توریسم مد نظر قرار گرفت و چشم انداز توسعه آن ترسیم گردید؛ بطوری که برخی از مهمترین اهداف کمی تحول آفرین بخش توریسم در این برنامه عبارت بودند از:
افزایش تعداد جهانگرد خارجی از حدود 320 هزار در سال 1372 به بیش از یک میلیون و 40 هزار در پایان برنامه .
افزایش واحدهای پذیرایی بین راهی از

مطلب مرتبط :   فایل رایگان پایان نامه مدیریت :بورس اوراق بهادار

دیدگاهتان را بنویسید