کار درباره توسعه و اجرای سیاستها با دولتهای ملی و موسسات منطقهای در ارتباط با سازمانهای غیر دولتی زیست محیطی داشته است. برنامه محیط زیست ملل متحد به عنوان برگزار کننده و تسریع کننده اجلاسها و توافقهای بینالمللی برای مسائل زیست محیطی به ایفای نقش پرداخته است و نقش حیاتی را در زمینه تسهیل برگزاری مذاکرات به خصوص در زمینه محافظت از لایه ازن ایفا کرد. فعالیتهای این نهاد سطح وسیعی از موضوعات راجع به اتمسفر زمین و اکوسیستم‌های زمینی را تحت پوشش قرار می‌دهد. برنامه محیط زیست ملل متحد، در گسترش رهنمودها و معاهدات مبتنی بر موضوعاتی چون آلودگی فرامرزی هوا مساعدت نموده ‌است. به علاوه، برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد در بیست و هفتمین جلسه هیات بیندولتی تغییرات اقلیمی گزارش فعالیتهای سالانه خود در سال 2007 را منتشر کرد و به بررسی چگونگی مقابله با تغییرات اقلیمی در نقاط مختلف جهان پرداخت.
بر اساس یک کتابچه جدید برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد، که در کنفرانس اعضا در دوحه (2012) ارائه شد، پروژههای مردمی میتواند سیاستهای مورد نیاز برای ایجاد برگشتپذیری اقلیمی، برگرداندن منابع طبیعی از دست رفته و مشارکت در یک اقتصاد سبز جامع را رهبری کند. در حالی که تغییرات اقلیمی خطراتی را به همه جوامع تحمیل میکند، اثرات آن احتمالا متوجه بسیاری از فقیرترین مناطق جهان میشود که دارای حداقل توان اقتصادی، نهادی و تکنیکی برای تطبیق و مقابله با آن میباشند و به همین دلیل حقوق اقتصادی و اجتماعی این جوامع بیشتر در معرض تهدیدات تغییرات اقلیمی میباشد.
– کمیسیون توسعه پایدار ملل متحد (CSD): کمیسیون توسعه پایدار ملل متحد در نشست سالیانه خود در آوریل 2007، برای یافتن راه حلهای متوازن راجع به مشکلات انرژی، سیاستهای انرژی که میتواند توسعه اقتصادی و اجتماعی را تقویت نموده و کاهش آلودگی هوا و گازهای گلخانهای را که به عنوان عامل اصلی تغییرات اقلیمی شناخته میشوند، در پی داشته باشد، مورد بررسی قرار داد. بیش از 2000 شرکت کننده به همراه 80 وزیر مربوطه کشورها جلسه سالیانه این کمیسیون را به ریاست عبدالله حمد العطیّه وزیر انرژی قطر برگزار کردند.
کمیسیون در قطعنامه 1/17 خود در بخش توسعه روستایی، اشاره میکند که آسیبپذیری مردم روستایی فقیر نسبت به بحرانهای اقتصادی و مالی، تغییرات اقلیمی و نیز کمبود آب بایستی مورد توجه قرار گیرد و برنامههای حمایت اجتماعی و ایجاد سرمایه اجتماعی برای آموزش و ایجاد ظرفیت در جوامع روستایی برای اجرای موثر برنامههای مربوط به تغییرات اقلیمی در سطح محلی مورد حمایت قرار گیرد.

ب) سازمان جهانی هواشناسی (WMO)
سازمان جهانی هواشناسی در سال 1976 برای اولین بار درباره تراکم گاز CO2 به بحث پرداخت و در سال 1979 اولین کنفرانس جهانی تغییرات اقلیمی توسط این سازمان برگزار شد. در این کنفرانس بیان شد که گسترش فعالیتهای انسان بر زمین ممکن است باعث تغییرات اقلیمی در سطح منطقهای و جهانی شود و خواستار همکاری بینالمللی برای شناخت و اتخاذ اقداماتی در این خصوص شد. در اکتبر سال 1985 کنفرانس مشترکی توسط برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد و سازمان جهانی هواشناسی و شورای بینالمللی برای علم با حضور دانشمندان از 29 کشور توسعه یافته و توسعه نیافته برگزار شد که هدف آن ارزیابی نقش CO2 و گازهای گلخانهای دیگر در تغییرات اقلیمی بود. این کنفرانس اثرات مخرب انتشار گازهای گلخانهای را تایید کرد و در همین راستا، دو سازمان مشترکا یک گروه مشورتی راجع به گازهای گلخانهای برای ارزیابی دورهای شناخت علمی تغییرات اقلیمی و اثرات آن ایجاد کردند.

پ) سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD)
سازمان همکاری اقتصادی و توسعه، عمدهترین سازمان تصمیم گیرنده اقتصادی بینالمللی است و اعضای آن متعهد به اصول اقتصاد آزاد و دموکراتیک می‌باشند. در اجلاس شورای وزیران این سازمان در ژوئن سال 2008، پدیده تغییرات اقلیمی و تاثیر آن بر اقتصاد را در دستور کار سازمان قرار داد. در این اجلاس نمایندگانی از برنامه محیط زیست ملل متحد، بانک جهانی، سازمان تجارت جهانی و صندوق بینالمللی پول حضور داشتند. در چشمانداز سال 2050 یک فصل با عنوان «پیامدهای عدم اقدام» به تغییرات اقلیمی اختصاص یافته که پیشبینی میکند بدون سیاستهای جدید تا سال 2050 میزان انتشار گازهای گلخانهای تا 50% افزایش خواهد داشت.

ت) اتحادیه اروپا
اتحادیه اروپا به طور فعال در حال کار برای توافقهای جهانی برای کنترل تغییرات اقلیمی است و اقداماتی برای دستیابی به ارائه کمکها در زمینه کاهش قابل توجه این تهدیدات را در داخل خود در جریان دارد. همچنین در حال توسعه یک استراتژی اروپایی برای تطبیق یافتن با تغییرات اقلیمی است. اتحادیه اروپا زمانی طولانی در صف اول تلاشهای بینالمللی برای مبارزه با تغییرات اقلیمی قرار دارد، و اعضای این اتحادیه همصدا در توسعه دو سند سازمان ملل متحد در این زمینه یعنی کنوانسیون ساختاری سازمان ملل متحد راجع به تغییرات اقلیمی (UNFCCC) و پروتکل کیوتو آن، در سال 1997 موافقت کردند. اتحادیه اروپا همچنین گامهایی را برای محدود کردن انتشار گازهای گلخانهای از اوایل 1990 برداشته است. در سال 2000 کمیسیون اروپا مامور برنامهریزی تغییرات اقلیمی اروپا (ECCP) گردید، که منجر به اتخاذ طیف گسترده و جدیدی از سیاستها و اقدامات، از جمله پیشگامی در خروج انتشار گازهای گلخانهای از سیستم بازرگانی اتحادیه اروپا شده است.
پروتکل کیوتو 15 کشور از اعضای آن زمان اتحادیه اروپا را ملزم نمود که گازهای گلخانهای جمعی خود را در دوره 2008 تا 2012 به 8 درصد کمتر از سطح 1990 کاهش دهند. مانیتورینگ گازهای خروجی و پیش بینیها نشان میدهد که 15 عضو اتحادیه اروپا در مسیر رسیدن به این هدف موفق بودهاند. در سال 2007 رهبران اتحادیه اروپا رویکرد یکپارچهای را در مورد تغییرات اقلیمی و سیاست های انرژی مورد تایید قرار دادند و متعهد شدند تا بهطور جمعی اروپا را به سمت بهرهوری انرژی و اقتصاد کم کربن پیش ببرند. این تعهد از طریق مجموعهای از قوانین الزامآور در حال اجرا میباشد. اتحادیه اروپا همچنین پیشنهاد نموده است تا سطح کاهش تولید گازهای گلخانهای خود را به 30 درصد تا سال 2020 کاهش دهد، مشروط به آنکه سایر کشورهای بزرگ منتشر کننده گازهای گلخانهای در حال توسعه و توسعه یافته جهان نیز متعهد به انجام سهم عادلانه خود باشند. اتحادیه اروپا در پی افزایش فشار است تا به اقدامات جهانی مقابله با انتشار گازهای گلخانهای جنبهای بلند پروازانه، جامع و الزامآور بخشد.

بند دوم: سازمانهای بینالمللی غیردولتی
طبق ماده (6)7 کنوانسیون ساختاری ملل متحد راجع به تغییرات اقلیمی، سازمانهای بینالمللی غیردولتی که در مسائل تحت پوشش این کنوانسیون واجد شرایط باشند، میتوانند در سطح ناظر در جلسات کنفرانس اعضا شرکت نمایند.
به علاوه نمایندگان سازمانهای غیردولتی سراسر جهان در کنفرانس سالانه سازمان ملل متحد برای سازمانهای غیردولتی شرکت مینمایند. حاصل این اجلاس صدور یک اعلامیه مشترک از سوی شرکت کنندگان میباشد. تاکنون 64 کنفرانس از این کنفرانسها برگزار شده که شصتمین آن در سپتامبر 2007 با عنوان «چگونگی تاثیر گذاری تغییرات اقلیمی بر زندگی همه ما» توسط بخش اطلاعات عمومی سازمان ملل متحد با همکاری کمیته اجرایی NGO/DPI از 5 تا 10 سپتامبر در مقر سازمان ملل برگزار شد. این کنفرانس، شامل دو جلسه با حضور کلیه اعضا و هفت میزگرد و سی و چهار کارگاه آموزشی بود که در آن بیش از 1700 نماینده از 469 سازمان بینالمللی غیردولتی در ارتباط با DIP و شورای اقتصادی و اجتماعی به نمایندگی از 62 کشور شرکت کردند. این کنفرانس برای شرکتکنندگان فرصتی را برای مشورت با مقامات سازمان ملل، نمایندگان دولتها، بخش خصوصی، و نیز متخصصان در این زمینه به منظور توسعه طرحهای فردی و جمعی کاهش و تطبیق با اثرات تغییرات اقلیمی در جوامعشان فراهم کرد. جامعه سازمانهای بینالمللی غیردولتی برای اولین بار در شصت سال، یک اعلامیه کنفرانس ایجاد کرد. جامعه سازمانهای بینالمللی غیردولتی از طریق این اعلامیه خود را متعهد نمودند که طی 12 ماه یک چهارچوب کاری شامل دو برنامه اقدام فردی و جمعی برای مقابله با مسئله تغییرات اقلیمی ایجاد کند. آنها همچنین بر تعهد و التزام خود نسبت به اینکه مشارکتکنندگان فعال سازمان ملل، دولتهای محلی و جامعه مدنی برای اجرای استراتژیهای کاهش و تطبیق با تاثیر تغییرات اقلیمی باشند تاکید کردند.
شبکه بینالمللی اقدام برای آب و هوا (CAN) یک شبکه جهانی از بیش از 700 سازمان بینالمللی غیردولتی در بیش از 90 کشور است که برای ارتقاء اقدام فردی و دولتی برای محدود کردن تغییرات اقلیمی ناشی از فعالیت بشر تا سطح پایدار اکولوژیکی کار میکند. اعضای شبکه بینالمللی اقدام برای آب و هوا، برای دستیابی به این هدف از طریق تبادل اطلاعات و همکاری در توسعه استراتژی سازمان بینالمللی غیردولتی در مسائل اقلیمی بینالمللی، منطقهای و ملی کار میکنند. شبکه بینالمللی اقدام برای آب و هوا دارای قطبهایی است که با این تلاشها در سراسر دنیا همکاری میکنند. اعضای شبکه بینالمللی اقدام برای آب و هوا، هم محیط زیست سالم و هم توسعه که «نیازهای امروز را برآورده کند بدون سازش با توانایی نسلهای آینده در برآورده کردن نیازهای خود» را در اولویت قرار دادهاند. دیدگاه این شبکه مبتنی بر حفاظت از اتمسفر و در عین حال توسعه منصفانه و پایدار در سطح جهان است.
باید توجه داشت که سازمانهای غیردولتی بهعنوان یکی از ابزارهای موثر ارتقای حقوق بشر و حقوق محیط زیست در سطح بین‌المللی، منطقهای و ملی میباشند. بر این اساس، یکی از ساز و کارهای اصلی در فرآیند مقابله با تغییرات اقلیمی، تقویت سازمانهای غیردولتی است. هر جامعهای که خواستار مقابله با تغییرات اقلیمی باشد، نمیتواند فعالیت سازمانهای غیردولتی را نادیده بگیرد و در هیچ جامعهای نمیتوان بدون فراهم کردن زمینههای مناسب برای فعالیت سازمانهای غیردولتی به سوی مقابله با تغییرات اقلیمی گام برداشت. سازمانهای غیردولتی،
مانند صلح سبز بینالملل، شورای جهانی تجاری برای توسعه پایدار و بنیاد محیط زیست و توسعه در حد توان و امکان خود نقش موثری را در این زمینه ایفا نمودهاند. همچنین امروزه سازمانهای غیردولتی از طریق فعالیتهای افشاگرانه، اطلاع رسانی و تهییج افکار عمومی و نیز فعالیتهای حقوقی به عنوان اهرمهای فشار برای الزام دولتها به عمل به تعهداتشان عمل کردهاند.

نتیجهگیری

بر خلاف اختلاف نظرهای موجود در گذشته، در حال حاضر این حقیقت که بشر وضعیت جو زمین را تغییر می‌دهد به وضوح روشن شده‌است. بر اساس چهارمین گزارش ارزیابی هیات بین دولتی تغییرات اقلیمی در سال 2007، شواهد نشان دادهاند که افزایش گازهای گلخانهای پس از انقلاب صنعتی، ریشه در مکانیسمهای طبیعی ندارد.
تغییرات‌اقلیمی اجتناب‌ناپذیر است اما عوامل مختلفی از جمله انتشار روزافزون گازهای ‎‌گلخانه‌ای، تغییر کاربرد زمین، تولید هواریزه‌ها، تغییر در ضریب انعکاس زمین و آلودگی‌حرارتی در سرعت بخشیدن به این پدیده موثرند. اکنون دیگر اجماع علمی در این زمینه آشکار است. دی اکسید کربن و سایر گازهای گلخانهای ناشی از احتراق سوختهای فسیلی و فعالیتهای بشری دیگر، در اتمسفر متراکم شدهاند و منجر به افزایش میانگین دمای جهانی میشوند. هم اکنون ما تاثیرات آن را احساس میکنیم. در میان 21 سال از گرمترین سالها، از زمانی که آغاز به ثبت رکوردها در سال 1869 نمودند، 20 مورد آن در 25 سال اخیر رخ داده است. اگر ما به روش اکنون ادامه دهیم، شاهد افزایش خشکسالی، طوفانهای شدید، شیوع بیماریهای گرمسیری و آوارگی وسیع انسانها ناشی از زیر آب رفتن نواحی ساحلی کم ارتفاع در سراسر جهان در دهههای آتی خواهیم بود. به دلیل اینکه یک زمان تاخیر چشمگیری بین زمان متراکم شدن گازهایی که گرما را در خود نگه میدارند در اتمسفر و زمانی که اقلیم زمین به یک تعادل جدید در واکنش به تغییر برسد وجود دارد، ما هم اکنون بسیار بیشتر از آسیبی که بدانیم به اتمسفر وارد کردهایم. ما تاثیر کامل گازهای گلخانهای که تاکنون به اتمسفر پمپاژ کردهایم را تا قرن آینده یا بیشتر احساس نخواهیم کرد. دانشمند برتر ناسا، Jim Hansen میگوید ما در حال نزدیک شدن به یک «نقطه اوج» هستیم. اگر انتشار گازهای گلخانهای (GHGs) تنها یک دهه دیگر به به سرعت کنونی ادامه یابد، ممکن است به جایی برسیم که بازگشتی وجود نخواهد داشت و اجتناب از پیامدهای ویرانگر غیرممکن میشود.
اثرات تغییرات اقلیمی بر محیط زیست انسان شامل دمای بینهایت بالا یا پایین، که شامل امواج گرم، امواج سرد و شرایط زمستانی بسیار سخت میباشد، خشکسالی، طوفانهای آتشین در جنگلها و مزارع، منجر به تنزل شدید کیفیت محیط‌زیست شده که یک تهدید جدی برای بقای انسان می‌باشد.
تغییرات اقلیمی چالش بزرگی را به آرمانهای توسعه فقیرترین کشورهای جهان تحمیل خواهد کرد و الگوهای کنونی رشد اقتصاد جهانی را بیثبات و دگرگون کرده است و این سوال را بر میانگیزد که تاسیسات جهانی کنونی شامل سازمانهای حقوقی برای توجه به آن مهیا نمیباشند. به همین دلیل نمیتوان فرض کرد که حکومتها به سرعت برای متوقف کردن مداخلات بشر در جو به سرعت عمل خواهند کرد. مذاکره کنندگان و سیاستگذاران باید بر عادتهای بیهوده بررسی و مذاکره غلبه کرده و به راهحلهای جدید و کاربردی دست یابند. اگرچه به کارگیری اصول و ابزارهای حقوق بشری همه این چالشها را به تنهایی حل نخواهد کرد، اما نیروی حرکت به جلو را تولید میکنند و کمک میکنند سیاستها مجددا بر رنج انسانی که تغییرات اقلیمی ایجاد میکند و ایجاد خواهد کرد متمرکز شوند. ابزارهای حقوق بشری از طریق شناسایی ارتباط اخلاقی و وجدانی بین عوامل محلی تغییرات اقلیمی و تاثیرات بلند مدت آن، میتوانند شفافیت ایجاد کرده، نشانگر مسیر باشند.
این ابزار حقوق بشری، همچنین یک زبان وجدانی و مدون قاونی مشترک ایجاد میکنند که حول آن توافق و اجماع میتواند به وجود آید. این مسئله یافتن راه حل، هم در سطح بینالمللی که توافقات الزامآور باید به دست آیند و هم در سطوح فراملی و بین دولتها که بسیاری از دلایل تغییرات اقلیمی قرار دارند، صدق میکند.

فصل سوم

نظام حقوقی بینالملل بشر در مقابله با تغییرات اقلیمی

مقدمه
طی دهههای اخیر، مسائل زیادی در باب حقوق بشر و محیط زیست در جهان طرح شده است. کثرت این دعاوی بیشتر به خاطر تخریبها و مداخلات بشری حادث در محیط زیست، از جمله گرمایش زمین و افزایش گازهای گلخانهای که از عوامل اصلی تغییرات اقلیمی میباشند و رفاه و آسایش گروههای آسیبپذیر را در معرض خطر قرار داده، میباشد.
اما از آنجا که معاهدات اصلی حقوق بشر پیش از ظهور تاثیرات تغییرات اقلیمی به شکلی که امروزه با آن مواجه هستیم و رسیدن به اجماع راجع به این مسئله که تغییرات اقلیمی یک تهدید جدی در حال شکلگیری برای امنیت انسانی است، ایجاد شدند، بعد محیط زیستی حقوق بشربه ویژه ابعادی که تحت تاثیر تغییرات اقلیمی قرار میگیرند، به طور گستردهای بیان نشده است و ارتباط دقیق بین تغییرات اقلیمی و نظام بینالمللی حقوق بشر هنوز توسعه نیافته است.
اما از آنجا که تغییرات اقلیمی مستقیما حقوق بنیادین بشر از جمله «حق حیات»، «حق نسبت به محیط زیست سالم»، «حق نسبت به غذای کافی»، «حق نسبت به آب»، «حق نسبت به سلامت»، «حقوق مردمان بومی»، « حق تعیین سرنوشت» و «حق صلح و امنیت انسانی» را تحت تاثیر قرار میدهد، اسناد متضمن این حقوق را مورد بررسی قرار میدهیم.

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

مبحث اول: ضرورت به کارگیری قواعد حقوق بشر در مقابله با تغییرات اقلیمی و ساز و کارهای آن

گفتار اول: ضرورت به کارگیری قواعد نظام حقوق بشر در مقابله با